Mama's dagboek

   
 
Donderdag 23 juni 2005

Het ene moment zak ik weg in een soort roes, dat zal de pijnstilling zijn. Maar op het moment dat de pijn weer opvlamt ben ik klaarwakker. Ik heb het gordijn om mijn bed dicht gelaten, in de hoop dat ik daardoor de anderen minderen tot overlast zal zijn. Kennelijk is er daarachter iets aan de hand, want ik hoor de verpleegkundige druk in de weer. Dan hoor ik een zachte knap in mijn bed en ik denk: hier heb ik over gelezen, dit moeten mijn vliezen zijn. Vervolgens gutst er een grote hoeveelheid water over het matras. Twee seconden later volgt er nog zo'n golf. Ik blijf heel rustig en wacht af tot de verpleegkundige weer langs loopt. "Zuster", piep ik. Ze komt eraan en als ik haar uitleg wat er aan de hand is, begint ze goedmoedig te mopperen: "gaan jullie nu allemaal aan het spoken". Wat er dan gebeurt is mij niet geheel duidelijk. Alleen dat de leerling opdrahct krijgt 'mijn man' te bellen en ik moet aangeven wat ik allemaal wil meenemen naar de verloskamer. Verloskamer? Gaat het nu echt gebeuren? Opluchting en spanning maakt zich van mijn meester. Tussen de pijnscheuten door verzamel ik mijn spullen op het bed en even later word ik de hoek om gereden. Ik ben benieuwd welke kamer ik krijg, we hebben er een aantal mogen zien tijdens de open dag. We krijgen die met het ingewikkelde gymapparaat. Heerlijk, een kamer met bad, denk ik even blij, maar tegelijkertijd bedenk ik me dat dat bad voor mij verboden terrein is: jammer! Even lig ik alleen, maar al snel medt zich een verplegkundige die zich voorstelt als Eline. Haar naam zal ik nog vaak vergeten, haar gezicht niet en ook neit haar kracht: zij zal mij heel wat moed inspreken de komende uren. Wat een topwijf! Even later stelt weer iemand zich voor: de verloskundige: ze heeft een amerikaans accent, dus ik wantrouw haar direct: Deborah! Oh, wat is mijn beoordelingsvermogen naar de maan, zoals zal blijken. Na een schier oneindig lange tijd, komt ook Michiel binnen. Ik heb weinig aandacht voor hem, maar ben wel heel blij dat hij er is, ik word weer een beetje rustig. Al snel besluit de medische stand dat mijn weeŽn en mijn baby intern gevolgd moeten worden, wat betekent dat ik twee draden ingebracht krijg. Lekker weer: kan dus geen kant meer op. Niet dat ik veel behoefte heb om te wandelen of te wiebelen, maar ook de douche en het toilet zijn nu verder weg dan ooit en mijn verlangen naar een douche is nog nooit zo groot geweest als nu.

lees meer
 
Wil je me mailen? Klik dan hier