Mama's dagboek

   
 
Woensdag 22 juni 2005

Vervolg

Het lijkt mij dat de gel zijn werk doet. Misschien ook niet, ik heb dit niet eerder meegemaakt, wat weet ik nou? In de middag word ik steeds onrustiger, de pijn wordt heftiger. Op een bed liggen is geen goed idee en na een uur of twee heb ik werkelijk alle hoeken en gaten van de gang gezien, de foto's van de verpleegkundigen uitgebreid bestudeerd, alle geboortekaartjes op het prikbord meerdere malen gespeld. Michiel heeft om drie uur gebeld dat hij onderweg gaat, als hij om half vijf niet binnen is, word ik nog onrustiger, ik zou nu wel enige steun kunnen gebruiken. Pas rond kwart over vijf kom thij de gang op. Met de tranen in mijn ogen sta ik hem toe te spreken. Ik zie de schok in zijn ogen: is het begonnen? Ik weet het niet, maar mijn gevoel vertelt mij van wel. Pas in de avond vindt men het nodig om mijn klaagzang te controleren met een ctg. Dat bevestigt mijn geweegklaag: de weeŽn zijn behoorlijk heftig, dus wordt de verloskundige erbij gehaald. Die gaat eens even kijken hoe her er voor staat. Amper onsluiting: "Gaat u maar rustig slapen, morgen zal de dokter besluiten of er meer gel nodig is", luidt haar boodschap. Rustg slapen? Ik word boos. Hoe kan ik nou rustig slapen als ik elke vijf minuten betergd wordt door een dergelijk pijn. Nou vooruit, ik kan een pijnstilling krijgen. Als Michiel om elf uur vertrekt doe ik mijn best om rustig in te slapen, de pijn van de weeŽn te negeren. Kennelijk is het nog niet zo heel heftig, want ik maak me nog druk over het feit of ik al dan niet een aansteller ben.

lees meer
 
Wil je me mailen? Klik dan hier