Mijn dagboek

   
 
Vrijdag 12 augustus  2005

Als we even later uit de auto gaan, versierd tante Liduine mij bugaboo met mooie ronde, zwevende, kleurige bolletjes en linten. Waar tante Liduine nu ineens vandaan komt, ik heb echt geen idee! Maar mij wagen knapt wel op van haar versieringen. Papa en mama nemen mij mee een trap af. Ik zie weliswaar helemaal niks, omdat ik weer eens op mijn rug lig, maar ik hoor echt een heleboel mensen. In de lucht zie ik allemaal goudkleurige ballen: heel mooi! Papa en mama staan met allemaal mensen te kletsen. Eindelijk gaan we weer naar binnen, dat werd tijd zeg, ik begon het behoorlijk koud te krijgen!!!! Na een tijdje hoor ik harde muziek en wordt ik uit mijn bugaboo gehaald door papa. He, we gaan optreden, dat is leuk. Wij zitten op een podium en allemaal mensen kijken toe. Ik vind het wel jammer dat papa, mama en twee vreemde mevrouwen ook op het podium zitten, ik hou er niet van de aandacht te moeten delen. Pas echt lastig wordt het als papa ook nog de hand van mama moet vastpakken, ik kukel bijna van zijn arm af, waar ik tot nu toe zo lekker op lag te hangen. Papa, mama, tante Tien, tante Joos, oom Jan en oom Wim gaan ook nog een beetje tekenen bij die mevrouwen en dan is het klaar en krijgt iedereen wat te drinken. Iedereen, behalve ik!!! Het moet toch niet gekker worden. Wel gluren er voordurend mensen in mijn wagen. Sommigen praten net zoals oma, dat is gezellig!
Maar ja, als ik dan niks te drinken krijg, ga ik maar een dutje doen. Als ik wakker word, lijkt het wel of niemand me hoort. Mooie boel, normaal staan papa en mama altijd te springen als ik wakker wordt. Lang leve tante Josť, die komt me redden. Helaas moet ik mijn mooie jurk uit. Hij was wel heel mooi, maar het ligt niet echt lekker, kan ik jullie melden. Tante Josť is ook de eerste die op het lumineuze idee komt om mij ook een drankje aan te bieden. Hehe, ik dacht echt dat het niet meer ging gebeuren. Het is wel heel rumoerig hoor, om niet te zeggen een enorme herrie, ik heb moeite de slaap te vatten, maar na weer een drankje van tante Christine, ben ik echt heel erg moe! Dus ga ik slapen en dromen van al mijn lieve knuffels thuis, die kennelijk niet mee mochten hier naar toe...
Als mama mij wakker maakt, doet de herrie echt pijn aan mijn oren. Gelukkig heb ik ook nog twee verstandige oma's en die nemen me mee naar een ietsje rustiger plekje, om - jawel - te gaan eten!!!!

lees meer
 
Wil je me mailen? Klik dan hier